บทที่ 4 ความผิดพลาดของนางบำเรอ

เปลวเพลิงสีแดงฉานลุกโชน เผาผลาญความยิ่งใหญ่ของเรือสำราญกาสิโน ควันไฟดำทะมึนบดบังแสงจันทร์ เสียงกระจกแตกละเอียด และภาพบิดาที่ล้มพับลงไปต่อหน้าต่อตา ยังคงฉายซ้ำเหมือนแผ่นเสียงตกร่อง เหนือสิ่งอื่นใด คือเสียงหัวเราะเยาะเย้ยของพวกคนทรยศที่เหยียบย่ำศักดิ์ศรีตระกูลเธอจนแหลกลาญ

"เฮือก!"

ศลิณาสะดุ้งสุดตัว ลืมตาตื่นขึ้นมากลางดึก หน้าผากมนเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อผุดพราย ทั้งที่เครื่องปรับอากาศในห้องนอนกว้างขวางเย็นเฉียบ หญิงสาวหอบหายใจถี่รัว กวาดสายตามองฝ้าเพดานและโคมไฟระย้าที่ไม่คุ้นตา ที่นี่ไม่ใช่เรือสำราญของเธออีกต่อไป แต่มันคือเพนต์เฮาส์ของราชามาเฟีย ศลิณาลูบหน้าตัวเองเรียกสติ หัวใจที่เต้นกระหน่ำค่อยๆ สงบลง แต่ความแค้นกลับยิ่งสุมทรวง เธอทิ้งตัวลงนอนต่อไม่ได้อีกแล้ว ลำคอแห้งผากเป็นผุยผง หญิงสาวจึงตัดสินใจลุกจากเตียง

ในชุดสลิปเดรสสายเดี่ยวสีดำสนิท ศลิณาค่อยๆ แง้มบานประตูออกไปสู่ความเงียบด้านนอก เพนต์เฮาส์บนชั้นสูงสุดของตึกระฟ้าเงียบเชียบ มีเพียงแสงไฟสลัวจากโซนบาร์เครื่องดื่มที่ตั้งอยู่มุมห้อง ส่องประกายตกกระทบแก้วเจียระไน 

และที่ตรงนั้น ร่างสูงใหญ่ของ ‘จักร’ นั่งเงียบๆ อยู่บนเก้าอี้สตูลทรงสูง เขาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีดำออกถึงสามเม็ด เผยให้เห็นแผงอกแกร่งและรอยแผลเป็นจางๆ ที่โผล่พ้นสาบเสื้อ มือหนาแกว่งแก้ววิสกี้ไปมาเชื่องช้า สายตาดุดันจ้องมองออกไปนอกหน้าต่างกระจกบานยักษ์ที่ทอดตัวยาวจรดเพดาน ศลิณายืนหลบอยู่หลังเสาหินอ่อน ลอบมองแผ่นหลังกว้างด้วยความรู้สึกสับสน

‘ทะเบียนสมรส’ ที่เธอเพิ่งเซ็นไปเมื่อหัวค่ำ อาจจะมีผลทางกฎหมายปกป้องเธอได้ระดับหนึ่ง แต่นี่คือโลกใต้ดิน โลกที่กระสุนปืนดังกว่ากฎหมาย สิ่งที่ซื้อความภักดีและอำนาจได้อย่างแท้จริง ไม่ใช่แค่เศษกระดาษแผ่นเดียว เขาซื้อเธอมาด้วยเงินร้อยล้าน จำนวนเงินมหาศาลที่ซื้อชีวิตคนได้เป็นร้อย ต่อให้เขาอ้างว่าต้องการแค่ทักษะ ‘Ghost Dealer’ ของเธอ เพื่อไปจับหนอนบ่อนไส้ในกาสิโน แต่สัญชาตญาณเธอมันร้องเตือนว่าแค่นั้นมันไม่พอ 

ความน่าจะเป็นที่ผู้ชายระดับนี้จะยอมเปลืองตัว เปลืองเงิน ช่วยผู้หญิงล้มละลายโดยไม่มีผลประโยชน์แอบแฝง คือศูนย์ ถ้าเธออยากจะยืมมือผู้ชายคนนี้เพื่อลากคอคนที่ทำลายครอบครัวเธอมาลงนรก เธอต้องผูกมัดเขาไว้ให้แน่นกว่าแค่ข้อตกลงกระดาษ และสิ่งเดียวที่ผู้หญิงซึ่งสูญเสียทุกอย่างไปแล้วอย่างเธอเหลืออยู่ ก็คือ ‘ร่างกาย’

ศลิณาสูดลมหายใจเข้าลึก รวบรวมความกล้า สลัดความเย่อหยิ่งของอดีตคุณหนูทิ้งไปจนหมดสิ้น เธอก้าวเท้าเปลือยเปล่าไปบนพื้นพรม เดินเข้าไปใกล้แผ่นหลังของราชามาเฟียอย่างเงียบเชียบ กลิ่นวิสกี้เจือกับกลิ่นน้ำหอมบุรุษแนววูดดี้ราคาแพงลอยแตะจมูก จักรไม่ได้หันมามอง เหมือนเขาจมดิ่งอยู่ในความคิดตัวเอง 

เมื่อเข้าประชิดตัว หญิงสาวหลับตาลง ข่มความประหม่าที่ตีตื้นขึ้นมาในอก เธอสอดท่อนแขนเรียว ลากผ่านเอวสอบ แล้วสวมกอดรัดแผงอกกว้างจากทางด้านหลัง

จักรชะงักกึก แก้ววิสกี้ในมือหยุดแกว่งทันที เรือนร่างนุ่มหยุ่นที่เบียดชิดแนบแน่น ทำเอากล้ามเนื้อทุกสัดส่วนของมาเฟียหนุ่มตึงเครียดขึ้นมาฉับพลัน ความร้อนจากผิวกายทะลุผ่านเนื้อผ้า 

"ทำบ้าอะไร" 

น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามอย่างยากลำบาก มันสั่นและแหบพร่ากว่าทุกครั้ง ศลิณาไม่ตอบ เธอฝืนความสั่นเทา เขย่งปลายเท้าขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากนุ่มประทับจูบแผ่วเบาลงบนสันกรามแกร่ง ลากไล้สัมผัสอ้อยอิ่ง หวังจุดชนวนความปรารถนาในตัวเขา เธอยอมรับชะตากรรม ยอมรับสถานะของเล่นขัดดอกอย่างเต็มใจ เพื่อแลกกับโอกาสในการแก้แค้น 

แต่ว่า... แทนที่เขาจะหันมารวบตัวเธอไปที่เตียงอย่างที่ผู้ชายทั่วไปควรจะทำ

พรึ่บ!

จักรลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้สตูล เขาสะบัดตัวออกห่างจากเธออย่างรวดเร็ว เหมือนถูกของร้อนจัด แรงสะบัดที่ไม่ได้ตั้งใจ ทำเอาร่างบอบบางของศลิณาเสียหลัก เซถลาไปชนกับขอบโต๊ะบาร์หินอ่อนด้านหลัง

"อึก"

ศลิณานิ่วหน้าด้วยความเจ็บ กุมเอวด้านที่กระแทกเอาไว้ พลางเงยหน้ามองเขาด้วยความตกตะลึงระคนสับสน แววตาของจักรที่เคยเยือกเย็น บัดนี้วาวโรจน์ไปด้วยเปลวไฟที่อ่านไม่ออก ร่างสูงหอบหายใจหนักหน่วง อกแกร่งกระเพื่อมขึ้นลงรุนแรง เหมือนกำลังพยายามอย่างหนักในการควบคุมสติ 

"ออกไป" 

เขากดเสียงต่ำลอดไรฟัน สายตาดุดันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่สั่นไหวของเธอ 

"ฉัน... ฉันแค่จะทำหน้าที่" 

ศลิณาเค้นเสียงตอบ มือเล็กกำเข้าหากันแน่น 

"คุณซื้อฉันมาร้อยล้าน ฉันไม่มีอะไรจะตอบแทนคุณได้นอกจากสิ่งนี้" 

"ฉันบอกให้ออกไป!" 

เสียงตวาดลั่นดังก้องไปทั่วเพนต์เฮาส์ ทำเอาศลิณาสะดุ้งสุดตัว จักรก้าวเข้ามาประชิด มือหนากำหมัดแน่นจนสั่น เขาก้มหน้าลงมาจ้องเธอด้วยสายตาเย็นชาที่สุด 

"อย่ามาลดคุณค่าตัวเอง ศลิณา" น้ำเสียงของเขาบาดลึกถึงกระดูก 

"ฉันไม่ได้อดอยากขนาดที่ต้องกลืนกินผู้หญิงที่ทอดสะพานให้เพราะหวังผลประโยชน์"

คำพูดของเขาแทงทะลุกลางใจ ศลิณาหน้าชาดิกเหมือนถูกตบ 

"ถ้าคุณไม่ได้ต้องการร่างกายฉัน แล้วคุณประมูลฉันมาทำไม" เธอเผลอตวาดกลับ น้ำตารื้นขึ้นมาที่หางตา 

"ฉันไม่มีค่าอะไรเหลือแล้ว คุณคาดหวังอะไรจากฉันกันแน่" 

"ฉันคาดหวังผลงาน ไม่ใช่ร่างกาย" เขาสวนกลับทันควัน 

"อย่าทำแบบนี้อีก ถ้าเธอไม่ได้รู้สึกอะไรกับฉันจริงๆ" 

สายตาเย็นชาและรังเกียจสัมผัสที่เขาสาดซัดมา ทำเอาความพยายามทั้งหมดของหญิงสาวพังทลาย ความรู้สึกไร้ค่าตีตื้นขึ้นมาจุกที่ลำคอ 

เขาปฏิเสธเธอ... เขารังเกียจสัมผัสของเธอจนทนไม่ไหว นี่เธอเอาศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่น้อยนิด มาให้เขาเหยียบย่ำซ้ำสองงั้นเหรอ

ศลิณากัดริมฝีปากแน่น พยักหน้าช้าๆ 

"เข้าใจแล้วค่ะ ฉันจะไม่ล้ำเส้นคุณอีก" หญิงสาวหมุนตัว เดินคอตกกลับเข้าห้องนอน ปล่อยให้น้ำตาหยดแรกแห่งความอัปยศไหลรินลงมาอาบแก้ม

บทก่อนหน้า
บทถัดไป